Pokazywanie postów oznaczonych etykietą tradycje japońskie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą tradycje japońskie. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 5 marca 2013

Naturalne japońskie komponenty pielęgnacyjne - cz. 2


Dzisiaj druga odsłona naturalnych komponentów kosmetyków do włosów rodem z Japonii. Część pierwsza była tu!
Olej ryżowy – jest wytłaczany lub ekstrahowany z łusek ryżu (nie bez powodu rosnącą popularnością cieszy się płukanka do włosów z wody ryżowej!). W kuchni ceniony jest na właściwości zdrowotne (duże ilości nienasyconych kwasów tłuszczowych – w sumie prawie ok 78%) oraz wysoką temperaturę dymienia. W smaku ma delikatny, migdałowy posmak, stanowi doskonały dodatek do sałatek. Równie cenne działanie wykazuje dla skóry. Zawiera bowiem oryzanol, który chroni równowagę skóry, przyspiesza podziały komórkowe, powstrzymuje procesy starzenia i łagodzi objawy klimakterium. Jest silnym antyoksydantem oraz pełni funkcję filtra UV. Duże stężenie witaminy E gwarantuje ochronę lipidów naskórka. Olej bardzo dobrze się wchłania i nie pozostawia tłustej warstwy na skórze. W Japonii tradycyjnie jest stosowany w celu odżywienia włosów i nadania im zdrowego blasku. Może być stosowany nierozcieńczony, najlepiej w mój ulubiony sposób tj. po podgrzaniu w gorącej kąpieli wodnej. Olej należy wmasować w skórę głowy i włosy, a następnie pozostawić na noc lub co najmniej na pół godziny koniecznie pod czepkiem. Trzymanie włosów w czepku powoduje, że ciepło produkowane przez głowę rozchyla łuski włosów i umożliwia swobodne wnikanie substancji odżywczych w głąb włosa.
Innym patentem Japonek na zdrowe i błyszczące włosy jest znany skąd inąd… ocet jabłkowy. A dokładnie płukanka z roztworu octu jabłkowego. Dla niepoinformowanych – ocet jabłkowy zawiera całe bogactwo witamin (A i B) i składników mineralnych tj. żelazo, potas, miedź, wapno, magnez, sód, fosfor i krzem. Ponadto lekko kwaśne pH roztworu domyka łuski włosów dzięki czemu po wysuszeniu są one bardziej błyszczące. Kolejnym atutem płukanki jest to, że przedłuża ona świeżość włosów i ma zbawienny wpływ na skalp. Jeśli chodzi o stężenie octu to można się spotkać z różnymi inwencjami w tym zakresie. Niektórzy używają 1 łyżki na szklankę wody z obawy, że słabszy roztwór nie będzie działać. Ja używam 1 łyżki na litr wody i efekt końcowy jest dla mnie zdecydowanie satysfakcjonujący. Zwróćcie uwagę, że nawet tak delikatny roztwór ma swój charakterystyczny zapach. Skoro nasze nosy go czują, z pewnością „czują” go także skalp i włosy J Mało tego – zapach jest wyczuwalny także na włosach po płukaniu, na szczęście tylko do momentu wyschnięcia.
Źródło: Wikipedia
Kolejnym ciekawym sposobem pielęgnacyjnym stosowanym przez samurająów i gejsze jest używanie bukszpanowego grzebienia. Drzewo bukszpanu ma wiele cenionych właściwości – wykorzystywane jest w rzeźbiarstwie, do wyrobu zabawek dla dzieci i instrumentów muzycznych.  Sadzonki bukszpanu wykorzystywane są także w sztuce bonsai – sztuce tworzenia miniaturowych drzewek.  Jako surowiec do produkcji grzebieni ceniony jest za wytrzymałość, dużą gęstość, a jednocześnie miękkość. Nie jest to materiał podatny na zniszczenia, nie elektryzuje włosów. Można go także używać do akupresury – naciskania skóry skalpu. Wadą grzebieni jest ich cena. Tych tradycyjnych – bywa iście kosmiczna ;) Niemniej o ile nie przepłacimy za tradycyjne zdobienia – może być to całkiem opłacalna inwestycja – dobrze utrzymywany grzebień może nam służyć nawet do 30 lat!

niedziela, 17 lutego 2013

Opowieści japońskie o włosach z dreszczykiem


Źródło: National Gallery of Victoria
Szukając materiałów i informacji o sposobach pielęgnacji włosów przez Japonki, natknęłam się na  Glimpses of Unfamiliar Japan autorstwa Lafcadio Hearn’a. Pozycja jest dostępna online w formacie PDF tutaj. Są to zapiski autora z kilkuletniego pobytu w Japonii pod koniec XIX wieku (prawdopodobnie pierwsze wydanie miało miejsce w 1894 roku) opisujące życie codzienne Japończyków w tym szczególnym czasie. Jest tam też rozdział traktujący o zwyczajach Japonek, przesądach, wierzeniach  i opowieść od których włos się jeży na głowie ... Ów rozdział samodzielnie dostępny jest też tutaj.  Poniżej przedstawiam najciekawsze z nich:
1.      Włosy były uważane przez Japończyków za najważniejszy atrybut piękna kobiety. Tym samym ścięcie włosów było uznawane za największą ofiarę. Japonki ofiarowywały ścięte kosmyki włosów bogu, zawieszając je przy świątyniach. Włosy mogły być także ofiarą miłości. Wdowy ofiarowywały ścięte kosmki swoich włosów swoim zmarłym mężom, wkładając je im do trumny. Jeżeli natomiast wdowa deklarowała zachować lojalność swojemu partnerowi do końca jej życia, ścinała swoje włosy całkowicie, a później nigdy ich już nie zapuszczała.
2.       O ile włosy zmarłych kobiet były schludnie wiązane i pozbawione wszelkich ozdób, tak włosy duchów są zawsze przedstawione  rozpuszczone, nachodzące na twarz. W tradycji japońskiej jedynie górna część ciała miała wyraźny zarys, dolna połowa jest zawsze rozmyta, bowiem zgodnie z japońskim powiedzeniem - zmarli nie mają stóp.  Duchy przeważnie błąkają się pod wierzbami, których wiszące smętnie gałęzie są odzwierciedleniem rozpuszczonych włosów duchów
3.       Meduzy... W okresie ścisłej dyscypliny patriarchatu zdarzało się, że konkubiny (mekake lub aisho) mieszkały pod jednym dachem z  żonami (okusama) bogatych Japończyków. I chociaż zdawać by się mogło, że kobiety żyły w harmonii, legendy mówią co innego…  Zazdrość kobieca tłumiona za dnia znajdowała ujście w nocy, kiedy włosy kobiet ożywały własnym życiem przeobrażając się w pełzające węże kąsające bestie konkurentki. Nie na tym jednak koniec … Zgodnie z innym japońskim przekazem kagami  onna-no tamashii – lustro jest  duszą kobiety; naturalną więc konsekwencją opisanych scen jest konflikt… luster.
4.        Świadkiem opisanego powyżej, mrożącego krew w żyłach zajścia, zgodnie z podaniem japońskim, był Kato Sayemon Shigenji. Kato Sayemon przeżył mocno to, co zobaczył i poczuł się winny sekretnej acz żywej nienawiści pomiędzy kobietami. Dlatego też ogolił głowę i osiadł w buddyjskim klasztorze Koya-San, gdzie dożył swojej śmierci po przybranym imieniem Karukaya.
5.       Historia utalentowanej fryzjerki z Izumo, o dźwięcznym imieniu O-Koto-San, której życie w pewnym momencie zawisło na włosku przez jej konkurentkę po fachu, jadowicie zazdrosną Jin. Jin tracąc klientelę na rzecz O-Koto-San rozpuściła plotkę, że ta ostatnia ma nuke-kubi. Oznaczać to miało mniej więcej tyle, że w nocy szyja kobiety wydłużała się bezgranicznie niczym guma,  prowadząc jej głowę błądzącą po zaspanym mieście. Kolorytu historyjce dodaje fakt,  że O-Koto-San nosiła włosy charakterystycznie upięte w tzw. „naszyjnik Wenus” – trzy wydzielone pasma finezyjnie ułożone na szyi. Koniec końców ta historia zakończyła się szczęśliwie dla Koto – zarządca Izumo, będący jej stałym klientem, poświadczając własnym imieniem i godnością, położył kres szerzącym się plotkom oficjalnym orzeczeniem w prasie, a donosicielkę wydano.
 
Spokojnych snów! ;)